บทที่ 18 ตอบแทนชาวบ้าน
ป้าเหลียน ป้าจิน ต่างก็ยินดีไปกับนางด้วย ยิ่งพอได้ฟังลุงกู้เล่าว่าทั้งหมดเป็นเพราะท่านเทพที่เวทนาหลิงเฟิ่ง จึงให้พรเพื่อให้นางหายดี
“ดีแล้ว ดียิ่ง มีแต่เรื่องดีๆ” จูซื่อร้องไห้ออกมาอย่างยินดี
“แต่เรื่องที่ข้าหายป่วย พวกท่านอย่าเพิ่งบอกผู้อื่นนะเจ้าคะ มิเช่นนั้น ท่านพ่อคงได้มารับข้ากลับไป”
“เหอะ จะมารับได้อย่างไร เจ้าทำเรื่องตัดขาดแล้ว อีกทั้งในสัญญา อาหยุนยังให้หัวหน้าหมู่บ้านระบุไว้ชัดเจน ต่อให้เจ้าร่ำรวยหรือรุ่งเรือง พวกเขาก็มิอาจมาขอให้เจ้ากตัญญูได้แล้ว” ป้าเหลียนตบเข่าเสียงดัง
“เรื่องนี้เอาไว้ก่อน แล้วเจ้าจำได้หรือไม่ว่าผู้ใด มาพาเจ้าไปทิ้งไว้บนภูเขา” เป็นเรื่องที่ยังติดอยู่ในใจของป้าจิน หากนางไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดคงได้อกแตกตาย
“ตอนที่ข้าหายดีแล้ว ก็พบว่ามีปิ่นของผู้ใดไม่รู้อยู่บนผมของข้าสองด้าม ข้าให้พี่หยุนไปแล้วเจ้าค่ะ”
“ข้าได้ยินที่ชาวบ้านพูด ว่าเป็นของอาหลานกับอาจิน แต่พวกนางต้องการพาเจ้าไปทิ้งเพื่ออันใด หรือว่าเจ้าเคยไปทำอันใดกับนางไว้” อาไฉมองหน้าหลิงเฟิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าหญิงงามในหมู่บ้านจะมารังแกหญิงบ้าเช่นหลิงเฟิ่งเพื่ออันใด
“หึ เรื่องนี้ข้ารู้ นางมาพบอาหยุนก่อนหน้าจะเกิดเรื่องสามสี่วันที่แล้ว พอรู้ว่าอาหยุนหายดี จึงคิดจะให้อาหยุนไปสู่ขอนาง ส่วนเฟิ่งเออร์นางบอกให้อาหยุนพาไปทิ้งบนเขาเสีย ไม่คิดว่านางจะใจกล้าลงมือจัดการเอง” จูซื่อนึกถึงหวงหลานก็มีโทสะไม่น้อย
“เป็นเพียงแม่นางน้อย ยังไม่ออกเรือน ยังโหดเหี้ยมเช่นนี้ หากออกเรือนไปแม่สามีพูดไม่เข้าหู นางไม่หยิบมีดมาแทงเลยรึ” ป้าเหลียนมองอาไฉ เหมือนอยากจะเตือนเขาว่า หากเจ้ากล้าหาเมียเช่นนี้เข้าเรือน ข้าจะตัดลูกตัดแม่กับเจ้า
“รอให้จัดการเรื่องหญ้าหนอนเรียบร้อย ค่อยคิดบัญชีกับพวกนางก็ยังไม่สาย พรุ่งนี้ข้าจะเดินทางเข้าเมือง เพื่อไปสอบถามราคาหญ้าหนอนเสียก่อน หากร้านยารับซื้อทั้งหมดจะได้ไม่ต้องไปเร่ขายที่เมืองอื่น”
“ดีๆ แล้วเจ้าจะไปกับผู้ใด ข้าฝากไปขายเลยได้หรือไม่” ลุงจินไม่อยากเก็บไว้ที่ตัวแล้ว
“ข้าจะไปกับเฟิ่งเออร์ขอรับ พวกท่านก็นำส่วนของพวกท่านมาให้ข้า แล้วแยกกันให้ชัดเจน ข้าจะได้ไม่จำผิดว่าเป็นของผู้ใด” ด้วยน้ำหนักหญ้าหนอนที่ทั้งสามหามาได้ต่างกันอยู่เล็กน้อย”
“ไม่ต้องแยก ขายรวมไปเลย แล้วค่อยเอาเงินมาแบ่งกัน” ลุงกู้ที่หาได้มากสุดก็ออกความเห็น ตัวเขาใช้ชีวิตเพียงคนเดียว จึงไม่ได้มองว่าจะได้เงินมากหรือน้อย ทุกคนจึงได้พยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน
เมื่อจบเรื่องแล้ว ทั้งยังกินข้าวอิ่มเรียบร้อย ต่างก็พากันแยกย้ายกลับเรือนไป จูซื่อจะแยกตัวไปพัก ด้วยวันนี้นางเดินทางเข้าเมือง ทั้งยังเสียขวัญเมื่อรู้เรื่องที่หลิงเฟิ่งหายไปอีกจึงจะเข้าไปพักผ่อน แต่ถูกหลิงเฟิ่งนางดึงรั้งเอาไว้
“เอ่อ...ท่านแม่ ข้ามีเรื่องจะบอกท่านเจ้าค่ะ”
“เรื่องใดรึ เจ้าไม่สบายตรงไหนหรือไม่ พอเห็นสีหน้าของหลิงเฟิ่งไม่สู้ดีจึงได้เอ่ยถามออกมา
“ไม่เจ้าค่ะ ท่านอย่าตกใจนะเจ้าคะ” หลิงเฟิ่งหันไปทางชุยหยุนอย่างขอความช่วยเหลือ
“พูดเถิด ท่านแม่นางไม่เป็นอันใดหรอก แล้วก็ไม่นำเรื่องของเจ้าออกไปพูดด้วย” ชุยหยุนเคารพการตัดสินใจของนาง ในเมื่อนางต้องการจะบอกมารดาของเขา เขาก็ต้องแล้วแต่นาง
